DOMENICA

Του ουρανού το δάκρυ

Η νύχτα με φίλησε πρωτού χαθεί

θησαυροί κάτω απ΄τα χιόνια

το αίμα πάλευε να τιναχτεί

να λυτρωθεί απο το σώμα

ανάγκη κάποιας θλιβερής αυγής

φωνή παιδιών τη γη σαλεύει

η στείρα λατρεία της σιωπής

ειρωνικά μας σημαδεύει

Πίσω απ΄ της σκηνής τα φώτα

εύχομαι να γίνεις όπως πρώτα

μια ψυχή που ψάχνει λίγη αγάπη

μια έρημος που λαχταρά του ουρανού το δάκρυ

Η νύχτα με φίλησε πρωτού χαθεί

κι η μοναξιά με αρρωσταίνει

τι έχω πάθει να σε κυνηγώ

κι ύστερα πάλι να μου φεύγει